istorioules.gr

Ένα δροσερό πρωινό, ο μικρός Φύλλης φόρεσε την πράσινη κάπα του, γέμισε το σακίδιό του με γλυκά μούρα και ξεκίνησε για μια μεγάλη βόλτα στο Μαγικό Δάσος. Ήθελε να επισκεφθεί το χωριό των ξωτικών, όπου είχε γεννηθεί και όπου ζούσαν ακόμη η γιαγιά του και οι παλιοί του φίλοι. Το χωριό ονομαζόταν Φυλλοκρυμμένο, γιατί βρισκόταν καλά κρυμμένο κάτω από τα κλαδιά τεράστιων βελανιδιών. Τα σπιτάκια του ήταν χτισμένα μέσα σε κουφάλες δέντρων, πάνω σε χοντρούς κορμούς και ανάμεσα στις ρίζες. Μικρές ξύλινες γέφυρες ένωναν τα σπίτια, ενώ φωτεινά μανιτάρια φώτιζαν τους δρόμους τα βράδια. Ο Φύλλης γνώριζε όλα τα μονοπάτια του δάσους. Αναγνώριζε τα ίχνη των ζώων, ήξερε ποια φυτά θεράπευαν τις μικρές πληγές και μπορούσε να βρίσκει περάσματα που κανένας άλλος δεν έβλεπε. Καθώς περπατούσε, χαιρετούσε τους σκίουρους, τα πουλιά και τα ελάφια. Ύστερα από αρκετή ώρα έφτασε μπροστά σε έναν μεγάλο θάμνο με κόκκινα φύλλα. Παραμέρισε προσεκτικά τα κλαδιά και αποκάλυψε τη μυστική είσοδο του χωριού. «Επέστρεψα!» φ...

Ένα δροσερό απόγευμα, η Μαγισούλα πήρε τη μικρή μαύρη γατούλα της και πέταξε με τη μαγική της σκούπα μέχρι την παιδική χαρά του μαγεμένου δάσους. Εκεί την περίμεναν το Ξωτικό και η νεράιδα Λουμίνα. Η μαγική παιδική χαρά ήταν γεμάτη παράξενα και όμορφα παιχνίδια. Οι κούνιες ανέβαιναν μέχρι τα χαμηλά σύννεφα, η τσουλήθρα είχε το σχήμα ενός μεγάλου ουράνιου τόξου και η τραμπάλα έβγαζε χαρούμενες μουσικές κάθε φορά που ανέβαινε και κατέβαινε. «Ας παίξουμε πρώτα στις κούνιες!» φώναξε το Ξωτικό. Τα τρία παιδιά κάθισαν στις θέσεις τους και άρχισαν να κουνιούνται τόσο ψηλά, ώστε μπορούσαν να βλέπουν τις κορυφές των δέντρων. Η Λουμίνα άνοιξε τα φωτεινά φτερά της και σκόρπισε λίγη νεραϊδόσκονη στον αέρα. Αμέσως οι κούνιες άφησαν πίσω τους πολύχρωμες ουρές σαν μικροί κομήτες. Ύστερα έτρεξαν στην τσουλήθρα του ουράνιου τόξου. Η Μαγισούλα κατέβηκε πρώτη κρατώντας στην αγκαλιά της τη γατούλα της. Το Ξωτικό ακολούθησε γελώντας δυνατά και η Λουμίνα γλίστρησε τελευταία, αφήνοντας μικρές λάμψεις στον δρ...

  Ο ήλιος δεν είχε ακόμη φανεί καλά στον ουρανό, όταν η Μαγισούλα άνοιξε τα μάτια της. Έξω από το παράθυρό της, το σκοτάδι άρχιζε σιγά σιγά να γίνεται γαλάζιο και τα τελευταία αστέρια ετοιμάζονταν να κρυφτούν. Η μικρή μαύρη γατούλα κοιμόταν κουλουριασμένη στα πόδια του κρεβατιού, ενώ το μαγικό ραβδί βρισκόταν μέσα στη θήκη του, πάνω στο κομοδίνο. Ξαφνικά ακούστηκε ένα απαλό χτύπημα στην πόρτα. «Μαγισούλα μου, ξύπνησες;» ρώτησε η μαμά της. «Σήμερα θα πάμε στο δάσος μαζί με το Ξωτικό και τη Νεράιδα!» Η Μαγισούλα πετάχτηκε από το κρεβάτι τόσο γρήγορα, που η γατούλα ξύπνησε και την κοίταξε παραξενεμένη. «Σήμερα είναι η μεγάλη μας εκδρομή!» φώναξε χαρούμενη. Η Μαγισούλα φόρεσε το μωβ φόρεμά της με τα χρυσά αστέρια, τις άνετες μπότες της και το μικρό καπέλο της. Πήρε ένα σακίδιο, έβαλε μέσα το μαγικό βιβλίο, το ραβδί της, ένα παγουρίνο με νερό και μια απαλή κουβέρτα για το πικνίκ. Η μαμά της την περίμενε στην κουζίνα. Φορούσε ένα μακρύ μωβ φόρεμα με μικρά φεγγάρια, ένα ζεστό πανωφόρι και...

Λίγες ημέρες πριν ανοίξουν τα σχολεία, το μικρό Ξωτικό ξύπνησε γεμάτο χαρά. Σύντομα θα επέστρεφε στο σχολείο του δάσους και θα συναντούσε ξανά τους φίλους του. Η φίλη του, η νεράιδα Λουμίνα, ετοιμαζόταν κι εκείνη να πάει στο Νεραϊδοσχολείο. Οι δυο φίλοι αποφάσισαν να επισκεφθούν μαζί τη μεγάλη Αγορά των Αστεριών για να αγοράσουν τα σχολικά τους είδη. Περπάτησαν ανάμεσα σε πολύχρωμα καταστήματα, ώσπου έφτασαν στο Μαγικό Βιβλιοπωλείο. Μόλις άνοιξαν την πόρτα, μικρά βιβλία πέταξαν πάνω από τα κεφάλια τους και μολύβια ζωγράφιζαν μόνα τους φωτεινά λουλούδια στον αέρα. Το Ξωτικό διάλεξε μια πράσινη τσάντα με ζωγραφισμένα φύλλα, ένα τετράδιο που μύριζε πεύκο και μια ξύλινη κασετίνα γεμάτη χρωματιστά μολύβια. Η Λουμίνα βρήκε μια γαλάζια τσάντα με ασημένια φτερά, τετράδια με εξώφυλλα από νεραϊδόσκονη και ένα μαγικό στυλό που έγραφε με όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου. Αγόρασαν ακόμη γόμες σε σχήμα αστεριού, χάρακες που μετρούσαν μόνοι τους και δύο παγουρίνα που κρατούσαν το νερό πάντα δροσερό....

  Ένα ζεστό καλοκαιρινό πρωινό η Μαγισούλα ξύπνησε από τις ακτίνες του ήλιου που έμπαιναν από το παράθυρό της.Η μέρα ήταν τόσο όμορφη που αποφάσισε να πάει στη θάλασσα μαζί με το Ξωτικό,τη Νεράιδα Λουμίνα και τη μικρή μαύρη γατούλα της.Η μαμά της ετοίμασε μια μεγάλη τσάντα με πετσέτες,νερό,φρούτα και νόστιμα μπισκότα και τους θύμισε να μην απομακρυνθούν πολύ από την ακτή.Όταν έφτασαν στην παραλία,η θάλασσα έλαμπε κάτω από τον ήλιο και τα μικρά κύματα έφταναν απαλά μέχρι την αμμουδιά.Η Μαγισούλα άφησε το καπέλο και το μαγικό της ραβδί δίπλα στην πετσέτα της και έτρεξε χαρούμενη προς το νερό.Το Ξωτικό την ακολούθησε και άρχισε αμέσως να πλατσουρίζει,ενώ η Λουμίνα πετούσε λίγο πάνω από τα κύματα και γελούσε όταν οι σταγόνες έφταναν μέχρι τα φτερά της.Η μαύρη γατούλα προτίμησε να καθίσει στη σκιά μιας μεγάλης ομπρέλας,παρακολουθώντας τους φίλους της από ασφαλή απόσταση.Η Μαγισούλα και το Ξωτικό κολύμπησαν στα ρηχά και έκαναν αγώνες μέχρι έναν μεγάλο βράχο κοντά στην ακτή.Ξαφνικά η Μαγι...

  Ένα ήσυχο βράδυ, η μικρή Μαγισούλα καθόταν στην αυλή του σπιτιού της μαζί με τη μαύρη γατούλα της και παρατηρούσε τον ουρανό. Το φεγγάρι φώτιζε το μαγικό δάσος και χιλιάδες αστεράκια έλαμπαν σαν μικρά ασημένια φαναράκια. Ξαφνικά, μια φωτεινή γραμμή πέρασε πάνω από τις κορυφές των δέντρων. Ένα μικρό αστεράκι έπεσε μέσα στους θάμνους με έναν απαλό ήχο. «Τι ήταν αυτό;» αναρωτήθηκε η Μαγισούλα. Πήρε το μαγικό της ραβδί και πλησίασε προσεκτικά. Ανάμεσα στα φύλλα βρήκε ένα μικροσκοπικό αστεράκι. Ήταν χρυσό, αλλά το φως του ήταν πολύ αδύναμο. «Γιατί έπεσες από τον ουρανό;» το ρώτησε η Μαγισούλα. «Τα άλλα αστέρια λάμπουν περισσότερο από εμένα», απάντησε εκείνο λυπημένο. «Νόμιζα πως κανείς δεν με χρειαζόταν». Η Μαγισούλα το πήρε απαλά στα χέρια της και το έβαλε μέσα στο καπέλο της για να ζεσταθεί. Ύστερα φώναξε το Ξωτικό και μαζί άρχισαν να σκέφτονται πώς θα το βοηθούσαν. Πρώτα προσπάθησαν να του δώσουν λίγη χρυσόσκονη. Το αστεράκι έλαμψε για μια στιγμή, αλλά αμέσως σκοτείνιασε ξανά. Έπει...